Insolvenzordnung (InsO)

De Insolvenzordnung (InsO) is de centrale wet in Duitsland die de procedure van een insolventieprocedure gedetailleerd regelt en op 1.1.1999 het eerdere faillissements- en vergelijkingsrecht verving. Het definieert hoe bij betalingsonmacht of overmatige schulden van een bedrijf of particuliere schuldenaar een geordende compensatie tussen schuldeisers en schuldenaren wordt bereikt. Tot de kerngebieden van de InsO behoren de reguliere insolventieprocedure voor bedrijven, de consumenteninsolventieprocedure voor particulieren en de planprocedure, waarin een insolventieplan individuele saneringsoplossingen mogelijk maakt. Belangrijke paragrafen zijn § 15a InsO, die bestuurders verplicht tot tijdige indiening van het insolventieverzoek, § 270 e.v. InsO voor eigen beheer, en § 274 InsO voor de opheffing van de procedure. De Insolvenzordnung stelt ook de voorwaarden voor de kwijtschelding van restschulden vast, die eerlijke schuldenaren na zes jaar – sinds 2020 regulier na drie jaar – een economische herstart toestaat. Voor schuldeisers biedt de wet duidelijke prioriteiten bij de vorderingaanmelding en -voldoening. Iedereen die met een dreigende insolventie wordt geconfronteerd, moet de basisregels van de InsO kennen en tijdig een gespecialiseerde insolventieadvocaat raadplegen.