Statut

Een statuut is in juridische context de centrale rechtsgrondslag die bepaalt welk recht van toepassing is op een bepaald subject of rechtsverhouding. Als rechtsstatuut – vaak vennootschapsstatuut, verenigingsstatuut of stichtingsstatuut genoemd – bepaalt het bijvoorbeeld bij een BV dat op alle interne aangelegenheden de Nederlandse wetgeving van toepassing is. In het vennootschapsrecht regelt het statuut oprichting, organisatie, aansprakelijkheid en vertegenwoordigingsbevoegdheden; in het verenigings- en stichtingsrecht definieert het doel, ledenrechten en organen. Internationaal krijgt de term betekenis door het zetelstaatprincipe en het oprichtingsstatuut: Afhankelijk van of de feitelijke zetel of de oprichtingsplaats bepalend is, valt een vennootschap onder het recht van de zetelstaat of het recht van de oprichtingsstaat. Daarmee speelt het statuut een sleutelrol in het internationaal privaatrecht, in de M&A-sector en bij de locatiekeuze van start-ups. Voor registerrechtbanken komt de term statuut minder vaak voor, hier spreekt men meestal van statuten of oprichtingsdocument. Toch blijft het statuut een onmisbare term voor juristen, notarissen en ondernemers die duidelijkheid nodig hebben over het toepasselijke recht en de daaruit voortvloeiende plichten en rechten.