Οικονομικός Ελεγκτής

Ένας Οικονομικός Ελεγκτής είναι ένας δημόσια διορισμένος ελεγκτής οικονομικών καταστάσεων, ο οποίος διενεργεί νομικούς και εθελοντικούς ελέγχους οικονομικών καταστάσεων σύμφωνα με το HGB. Η κύρια αποστολή του είναι να εξετάσει τις οικονομικές καταστάσεις και την έκθεση κατάστασης μιας επιχείρησης για σωστή λογιστική, ισολογισμό και αξιολόγηση και να τις πιστοποιήσει με επιβεβαιωτική έκθεση. Με αυτόν τον τρόπο, ο Οικονομικός Ελεγκτής δημιουργεί εμπιστοσύνη στους μετόχους, επενδυτές, πιστωτικά ιδρύματα και εποπτικές αρχές. Ο έλεγχος διενεργείται ανεξάρτητα, αντικειμενικά και σύμφωνα με τα πρότυπα ελέγχου που εκδίδει το Ινστιτούτο Οικονομικών Ελεγκτών (IDW). Εκτός από τον κλασικό έλεγχο οικονομικών καταστάσεων, ο Οικονομικός Ελεγκτής αναλαμβάνει ειδικούς ελέγχους, αναθέσεις Due-Diligence, αξιολογήσεις επιχειρήσεων και οικονομικές συμβουλές, αλλά παραμένει υποχρεωμένος σε αυστηρή ανεξαρτησία λόγω νομικά ρυθμισμένης επαγγελματικής εποπτείας. Όποιος επιθυμεί να φέρει τον επαγγελματικό τίτλο πρέπει να ολοκληρώσει σπουδές οικονομικών επιστημών, τουλάχιστον τρία χρόνια πρακτικής σε εταιρεία ελέγχου και να περάσει τις εξετάσεις πιστοποίησης Οικονομικού Ελεγκτή. Στο Ομοσπονδιακό Μητρώο αναφέρεται στο πλαίσιο της δημοσιοποίησης εάν έχει εκδοθεί πιστοποιητικό και ποιος Οικονομικός Ελεγκτής έχει ανατεθεί, παρέχοντας έτσι διαφάνεια για τρίτους. Είτε μεμονωμένος ελεγκτής είτε μεγάλη ελεγκτική εταιρεία ως ΕΠΕ ή ΑΕ – το επάγγελμα υπόκειται στις διατάξεις του Κανονισμού Οικονομικών Ελεγκτών και του Νόμου Εκσυγχρονισμού Λογιστικών Καταστάσεων καθώς και της Οδηγίας της ΕΕ για τους Ελεγκτές Οικονομικών Καταστάσεων.

Οι Οικονομικοί Ελεγκτές αναφέρονται στις οικονομικές καταστάσεις του Ομοσπονδιακού Μητρώου που συνδέονται μέσω του API handelsregister.ai· εκεί καταγράφεται εάν έχει ελεγχθεί μια οικονομική κατάσταση και ποιος ελεγκτής ή ποια ελεγκτική εταιρεία έχει εκδώσει την επιβεβαιωτική έκθεση. Αυτή η πληροφορία βοηθά στις διαδικασίες Due-Diligence, αξιολογήσεις πιστοληπτικής ικανότητας και ελέγχους συμμόρφωσης, καθώς οι ελεγμένες καταστάσεις υποδηλώνουν υψηλότερη αξιοπιστία και η ταυτότητα του ελεγκτή επιτρέπει συμπεράσματα για την ποιότητα και τον κίνδυνο.